เมื่อ14ปีที่แล้ว ที่รถโรงเรียนเบอร์สอง โรงเรียนถนอมพิศวิทยา
ฉัน(ป.1/1)ได้รุ้จักเด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่ง(ป.1/8)
 บ้านเราอยุ่ใกล้กันซอยทะลุกันเลยนั่งรถเบอร์เดียวกันแล้วสนิทกันเร้วขึ้น

เรียนไปเรียนมาเราก้ได้มาอยู่ห้องเดียวกันตอนป.3/3
มันทำให้ฉันรู้จักความหมายของคำว่าเพื่อนมันคืออะไร

เพื่อนแท้คนแรกของกู
เพื่อนที่แม้ว่าเราเจอกันปีละครั้งหลายครั้งหรือ

บางปีก็ไม่ได้เจอกันเลย

แต่ทุกครั้งที่เราคุยกัน

กูยังรุสึกเสมอว่าเราเป้นเพื่อนที่นั่งเรียนข้างกันตลอดเวลา

ความห่างไกลไม่ทำให้ความเป้นเพื่อนเราเลือนหายไปไหน

ทุกครั้งที่เราเจอกันกูมีแต่ความสุขความสบายใจ
เพื่อนที่ไม่เคยด่ากูเลย  เวลาเจอเมิงหรือคุยโทรศัพท์กะเมิง
กูม่ายเคยหุบยิ้มเลย
เมิงทำให้ทุกคนหัวเราะได้ตลอดเวลา
น่าแปลกใจที่เวลาที่กูมีปัญหาอะไรก้ตามหรือเมาช่วยตัวเองไม่ได้
อยุ่ดีๆเมิงก็โผล่มาจากไหนม่ายรุมาช่วยแบกกูขึ้นรถกลับบ้าน
เพื่อนกุทุกคนต่างก้ชมเมิงว่าเมิงเป้นคนดี กุโชคดีที่มีเพื่อนอย่างเมิง
วันงานบอลปี50ไปเที่ยววีซ่าแล้วกูกลับกะเมิง
เมิงกะพี่เก้าก้พากูไปเปิดหูเปิดตา จนกุม่ายเคยลืม

แกเป็นเพื่อนที่แม่ฉันไว้ใจมาก
จำได้ไหมที่ปีใหม่นุ้นที่มีวางระเบิดทั่วกรุงเทพ
แล้วกุให้เมิงมารับที่บ้าน
แล้วไปเที่ยวกันที่วีซ่า
แล้วเมิงก้เจอกันกับบอล
กูดีใจมากนะที่เห็นพวกแกรักกัน
มันคงเป้นพรมลิขิตที่ทำให้แกเจอกันแล้วรักกันแหละเนอะ
อย่างน้อยกูก้ดีใจมาที่ได้เป้นส่วนหนึ่งที่ทำให้เมิงรุจักกัน
บอลเป็นผู้หญิงที่เก่งและเข้มแข็งมาก  ชั้นนับถือจิงๆ

เฮ้อ หลายเรื่องมากเลยเนอะสิบในความเป้นเพื่อนนานกว่าสิบสี่ปีที่เรารุจักกันมา
เมิงจำพวกเราตอนประถมได้ไหมซนยังกะลิง แต่กูคงเป็นหมู^^
แก๊งค์ครองโลกของพวกเราที่ตั้งกันขึ้นมา
สิบ-เนม-คำ-เค้ก-เชน-ก่อ-ปิ-เอ๋ย-ตั้ว-คริส-ต้น-แฮม-รวี-เหมียว
ตั้งแต่จบกันมา
เราก้พยายามนัดกันปีละครั้งไปถ่ายรุปไปกินข้าวกัน
ถึงแม้หลังๆจะแยกย้ายกันไปแต่ก็ยังคงติดต่อกันเสมอ
แต่ปีนี้เราก็ต้องมาเจอกันในงานที่เราม่ายเคยคิดแล้วม่ายคิดว่ามันจะมีขึ้น
เพื่อนทุกคนเมื่อรุ้ข่าว ต่างพูดขึ้นมาเหมือนกันว่า
"ทำไมต้องเป็นเมิงวะ??"
ทุกคนม่ายมีใครอยากจะเชื่อ ไอคริสโทรมาบอกกู กูนึกว่ามันอำ
เพราะกูเพิ่งบอกมันว่าเมิงสบายดี  ปีใหม่เมิงยังโทรมาหากูอยุ่เลย
แต่พอกูโทรหาบอล  กูต้องยอมรับว่านี่คือเรื่องจริง
กูได้แต่ช็อคร้องไห้และโทรบอกข่าวเพื่อนให้รู้
กูเสียใจมากจริงๆที่กูม่ายรุเรื่องมาก่อนเลยว่าเมิงเป้นไรทรมานแค่ไหน
กูไม่ทันไปเยี่ยมเมิง/ให้กำลังใจเมิง/ไปดูใจเมิงที่โรงพยาบาล
กูได้แต่หวังว่าเมิงคงรับรุ้ถึงกำลังใจที่เพื่อนๆทุกคนมีให้เมิงนะ
เด๋ววันพุธนี้เพื่อนในกลุ่มจะไปส่งเมิงขึ้นสวรรค์นะ
เมิงจำไว้นะสิบ
ว่าเพื่อนทุกคนยังรักและคิดถึงเมิงเสมอ
เราไปกินข้าวกันก้ยังนึกถึงเมิงนะ

ตอนประถมกูอยากได้ตุ๊กตาเมิงก้หาตุ๊กตาตัวเล้กให้กูเป้นของขวัญ
ผ่านมากี่สิบปีตุ๊กตาตัวนั้นยังอยุ่บนเตียงนอนกูเสมอนะ
กูจำได้ว่าเมิงบอกกูว่าเมิงให้ได้แต่ตัวเล้กนะ
แต่ตอนนั้นตัวเล้กตัวใหญ่กูไม่สนใจหรอก
กูจำได้แต่ว่ากุดีใจมากที่ได้ของขวัญจากเพื่อน
และที่สำคัญคือเพื่อนคนนั้นคือเมิงเพื่อนที่ให้ของขวัญชิ้นแรกในชีวิตกู

อ้อ แล้วตอนป.5เมิงได้กลับบ้านเองไม่ต้องขึ้นรถโรงเรียนแล้ว
 กูละโคตรอิจฉาเมิงเลย
 เพราะกุขอพ่อแล้วพ่อกุไม่ยอมกูอยากกลับบ้านเองมั่ง
แล้วเมิงก้ชอบมาอวดกุว่าได้กลับบ้านเองแล้ว
เราเลยไม่เคยได้กลับบ้านด้วยกันเลยเนอะ

ตอนมัธยมกูก้ได้อยุ่หอวังกับเมิงวันนึงแล้วกุก้ย้ายมาเรียนบดินสาม
แต่เราเคยคุยกันไว้เนอะว่าเด๋วเราก้ไปเจอกันตอนเรียนนิติช่วงมหาลัยก้ได้
แต่ถึงแม้ว่าตอนนี้ที่เราคิดกันไว้มันจะไม่เป้นจริง
ถึงเราจะเรียนกันคนละมหาลัย แต่ความฝันที่เมิงเคยอยากเรียนนิติ
กูก้จะทำมันแทนเมิงนะ ไม่ต้องห่วงกูเรียนไหวอยุ่แล้วเป็นกำลังใจให้กูด้วย
ตอนกูเอนท์ติดเมิงยังแซวเล่นเลยว่า
เมิงไม่ได้เป้นผู้พิพากษาแต่เด๋วเมิงมาขับรถให้กูแทน
(เพราะเมิงเคยเล่าว่าเมิงไปขับรถให้ผู้พิพากษาที่เป็นเพื่อนพ่อเมิง)
ให้ถือสะว่ากูได้เรียนนิติแทนเมิง
เฮ้ออ ตอนนี้กูก้ม่ายต้องเตือนให้เมิงตั้งใจเรียนให้จบสี่ปีแล้วสิเนอะ
เพราะตอนนี้เมิงคงไปเรียนสบายๆอยุ่บนสวรรค์แล้ว

ม่ายอยากเชื่อว่าปีใหม่เมิงยังโทรมาหากูอยุ่เลย
เมิงยังอำกูอยุ่เลยว่าเมิงอยุ่ซานติก้าแล้วรอดมาได้
ยังบอกให้กูดูแลตัวเองให้ดีเที่ยวให้ระวังขับรถให้ระวัง
แต่ทำไมตอนนี้อยุ่ดีๆเมิงกลับหายไปจากกูจนกูตั้งตัวไม่ทัน
ทำไมเมิงม่ายรอดมาเป้นเพื่อนกะกูจนแก่จนเฒ่าวะ
ทำไมวันนี้กูต้องไปรดน้ำศพเมิงวะ
กูยังนั่งคิดอยุ่เลยนะว่ามันเป้นเรื่องจริงเหรอเนี่ย
กูม่ายเข้าใจเมิงเป้นคนดีม่ายเคยคิดร้ายใครทำไม่ต้องจากไปเร็วแบบนี้
วันนั้นก่อนวางสายเรายังพูดกันเลยเนอะว่าไว้เจอกันนะเมิง
แต่ทำไมต้องมาเจอในสถานที่แบบนั้น
กูไม่อยากจะเชื่อจริงๆวะ

แม่กูบอกกูว่าเมิงไปสบายแล้วม่ายต้องดิ้นรนเหมือนชีวิตพวกกู
ที่ไม่รุว่าอนาคตจะเจอปัญหาอะไรบ้าง
กูก้ว่าคงเป้นยังงั้นจิงแหละๆ
แต่กูก้ยังทำใจไม่ได้วะ เมิงไม่ต้องห่วงนะ
สักวันหนึ่งกูจะต้องเข้มแข็งพอที่จะสามารถคิดถึงเมิงโดยที่ไม่ร้องไห้ให้ได้
ถ้าเมิงมองลงมาแล้วเห็นกุร้องไห้ให้รุ้ไว้นะว่านั่นคือความคิดถึงที่กูมีให้เมิงตลอดไป

กุว่าเมิงคงเป็นตัวอย่างให้คนอื่นเห้นนะว่า
อย่าประมาทในชวิต และใช้เวลาทุกวันให้มีค่ามากที่สุด
แต่กุว่า ณ ตอนนี้เมิงได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแล้ว
เมื่อวานที่งานทำให้กูได้รุเลยว่าเมิงเป้นคนดีแค่ไหน
ทุกๆคนรักเมิงแค่ไหน คนไปกันจนล้นศาลาเลยนะเมิง
เสียดายที่ตั้งแต่เป้นเพื่อนกันมากูยังม่ายเคยบอกรักเมิงเลยนะ
แล้ววันนี้กูเพิ่งเข้าใจความรุ้สึกของคนที่เสียเพื่อนแท้ทีมีค่ามากในชีวิตไปมันเป้นยังงัย
ต่อไปนี้เวลากูไปไหนกูก้ต้องผ่านหน้าบ้านเมิงทุกวันเหมือนเดิม
แล้วเมิงจะให้กูมองหาใครวะในเมื่อเมิงม่ายอยู่กับกูแล้วอะ

กูรักเมิงนะสิบ  รักเมิงมาก  หลับให้สบายนะเมิง
ถึงแม้เมิงจะจากกูไปแต่ความเป็นเพื่อนของเรายังคงอยู่ตลอดไปนะ

เพื่อนแท้คนแรกของกู
เพื่อนที่ทำให้กูรุจักความหมายของคำว่าเพื่อนแท้จิงๆ
เพื่อนที่ทำให้กูมีแต่รอยยิ้มเสียงหัวเราะ
เพื่อนที่เข้าใจกูอ่านความรู้สึกกูได้ทะลุปรุโปร่ง
เพื่อนที่คอนเตือนกูให้ระวังตัวทุกเรื่อง อยากให้กูเจอเรื่องดีๆคนดีๆ
เพื่อนที่สามารถช่วยเหลือกูได้ตลอดเวลาจิงๆและทุกเรื่อง
เพื่อนที่เราสามารถคุยกันได้สนิทใจเหมือนเดิมแม้ไม่ได้เจอกันเป้นปี

ดีใจมากที่เกิดมาชาตินี้ได้มีเพื่อนที่ดีอย่างเมิงนะ

เพื่อนแท้คนแรกของกู   สุภัทร ศิริวัฒนประยูร  (นักฮ๊อคกี้คนเก่ง)


                                                               รักและคิดถึง  14/01/51




ปล1.ทุกๆปีในวันเกิดกูเมิงจะโทรมาแฮปปี้เบิดเดย์เสมอ
กูรุว่าเมิงไม่เคยลืมวันเกิดกูหรอกเหมือนกับที่กูก้ม่ายเคยลืมวันเกิดเมิง
แล้วปีนี้และปีต่อๆไปกูก้จะรอเมิงมาแฮปปี้เบิดเดย์กูเหมือนทุกๆปีนะ
กูจะรอเจอเมิงในความฝันนะ เพราะเมิงคงไม่ได้มาเรียกกูหน้าบ้านอีกต่อไปแล้ว